We waren op zoek naar een verhuishondje in Nederland en kwamen via een omweg in contact met Daphne van de Stichting Lucky Dog Rescue. Zij wist via via een hondje van ruim 2 jaar, dat haar prima geschikt leek voor ons en stuurde fotootjes en een filmpje. Ik was gelijk verkocht, mijn man was wat sceptisch. Het hondje zat nog in Roemenië en tsja een hondje ongezien naar Nederland halen, is dat niet een groot risico? We zouden het Daphne in het weekend laten weten, maar op donderdag hebben we de knoop al doorgehakt. Mochten we het niet ‘aankunnen’ zou het hondje naar een pleeggezin van de Stichting gaan. Van Daphne hebben we telefonisch alle informatie gekregen en later hebben we Gerda ook nog uitgebreid gesproken. Beide dames kwamen over als oprechte en bevlogen honden(dieren)liefhebsters en alles wat gezegd is klopte. Ons hondje werd na een reis van 3 dagen in een bench in een busje ‘s-avonds na half tien bij ons afgeleverd. Ze stonk enorm naar urine, kon ze niets aan doen en was heel erg bang, dook met haar staart tussen de pootjes gelijk onder tafel in de verste hoek. We hebben haar in een bench bij ons op de slaapkamer gezet, slaapkamerdeur dicht en bench open en water voor haar neergezet en wat natvoer. De volgende dag hebben we haar voorzichtig afgenomen met vochtige doeken met daarop wat spray&go voor honden. Op dit moment zijn we pas 1 week verder en het blijkt, ondanks alles wat ze meegemaakt heeft, een heel lief, vriendelijk en zachtaardig hondje, dat ontzettend van knuffelen houdt, inmiddels zindelijk is, redelijk goed aan de lijn loopt, veel oogcontact met ons maakt en al goed begint te luisteren naar haar naam. Spelen kent ze niet, maar we zijn begonnen met snoepjes onder een balletje leggen, dat vindt ze leuk. Het begin is er. Ze kwispelt inmiddels met haar staart hoog, als wij even weggelopen zijn en weer terugkomen. Ze volgt ons met haar ogen en houdt ons goed in de gaten. Ze is nog wel (erg) bang voor mensen en drukte en geluiden etc. Maar daar gaan we haar langzaam aan laten wennen. Ze laat zich door ons steeds makkelijker kalmeren. Met Daphne en Gerda hebben we nog app contact en we kunnen zo nodig bellen. Ze is vanavond een week bij ons en van een bang hondje dat gelijk in de kamer ging plassen en wegdook onder tafel is het nu al een heel lief, relaxed, knuffelig, vriendelijk hondje, waar mijn man en ik ‘stapelgek’ op zijn. We zouden haar voor geen goud meer willen missen. We kijken uit naar de komende weken. We gaan haar voorzichtig introduceren bij familie en vrienden en hun honden en bij het roedeltje honden waar we veel mee wandelen. Haar leren wennen aan achterop een fiets in een mand zitten, aan trein en bus etc. etc. En mijn man vindt het leuk om met haar op de fun-cursus te gaan van de kynologenclub. Dan maken ze in groepsverband kennis met allerlei spelletjes, behendigheid en speuren. Heeft hij ook met ons vorige hondje gedaan en is heel erg leuk voor de honden. Maar ook voor de baasjes.
Wij zagen veel beren op de weg, maar die waren er in ons geval totaal niet. Wij zijn blij dat ze op ons pad is gekomen. Wij hebben haar niet uitgezocht, ze is voor ons uitgezocht. Haar naam was Milva en die hebben we veranderd in Mila.
Wij werken niet meer en hebben dus alle tijd voor haar. En dat is volgens ons wat je nodig hebt, tijd, geduld en veel liefde 🧡.